Carthagena

Ook hier hebben de Spanjaarden geschiedenis geschreven die Zuid Amerika zijn huidige vorm gaf. Het is sprekend dat bijna iedereen, ikzelf incluis, alleen maar oog heeft voor deze recente geschiedenis geschreven door meedogenloze conquistadores en de nog meedogenlozer missionarissen. Het is prachtig om door de goed bewaarde oude stad te slenteren en te genieten van de pracht en praal. Megalomane kathedralen, ex-kloosters en prachtige herenhuizen met patio's vormen de gezellige straatjes waar straatventers hun waar aanbieden. Bronzen beelden van hoge Spaanse heren, de stichter en verdedigers, staan centraal op met groen omlijste pleintjes waar de mensen met graagte verpozen in de schaduw. Zijn bronzen handen zijn vaal groen er kleeft geen bloed aan. Je vind echter geen beelden voor zij die dit alles gebouwd hebben, en dan bedoel ik niet de bouwheren maar de tot slavernij gedwongen Indigenio's. Hun geschiedenis vind je in een weggemoffeld museum waar je wat aardewerk, rituele beeldjes en foto's van schamele hutten met hun verpauperd bewoners ziet. Hun goud, gestolen door grafdieven, krijgt dan weer een prominente rol en wordt eufemistisch pre-Colombiaans kunst genoemd. Het meeste goud echter verdween richting Europa en kwam niet altijd in Spanje aan. Het schorem van de zee, kregen vrijbrieven van koningen en dan werden ze officiële piraten. De piraten waren gemachtigd om de Spaanse zilvervloot te overvallen en zich toe te eigen wat de Spanjaarden dan weer gestolen hadden van de Indigenio's. Geld,  macht en hebzucht veel is er nog niet veranderd echter, de huidige vrijbuiters dragen witte hemden en een design das.
Het is goed om bij deze gedachten even stil te blijven staan maar ik geniet ten volle van deze mooie historische stad waar het goed toeven is. Net als in Santa Marta staan overal in de straatjes mobiele kraampjes met allerlei lekkers met dezelfde lage prijzen. Hier vind je echter meer verkopers die zich specifiek op de toeristen richten, maar hinderlijk zijn ze niet. Een neen dank u, maar dan in het Spaans, is voldoende om hen af te schudden.. soms. De eerste vraag je je krijgt 'van waar kom je', Belgica. 'Ah Hazard, Fellaïni, Lukaku,... ' onmiddellijk resemde de T-shirtverkoper een rij Belgische spelers, meer dan ik er ken. Ik ben nu een shirt met Colombiaanse kunstopdruk rijker.
Genieten op een bankje met een bekertje koffie van 0.1€ uit de grote thermos van een sjofele verkoper, kijkend naar de gekleurde mix krioelend door de straatjes. Selfiesticks worden een obligaat attribuut. Facebookrevue wordt in de straten opgevoerd, gekkebekkentrekken oneman show. Een dubbelwandige Amerikaan schaft ook zo een stokje aan waarschijnlijk zijn z'n armen wat kort voor een volledig panorama.
'Si yes iphone no probleme' hoor ik de verkoper stellig verklaren, goed om horen dat er geen problemen zijn.
Colombia met zijn 2 mooie historische havensteden en de tocht naar Ciudad Perdida hebben me zeer bekoord maar ik verlang terug naar het kristal heldere water met zijn veelkleurige vissen en kleine eilandjes zonder toeterend verkeer.

Colombia - in & uitklaren

Het in en uitklaren in Colombia staat nergens goed beschreven en zaait nogal wat verwarring bij zeilers naar hier onderweg. Ook zou de de administratie moeilijk zijn en hard optreden bij eventuele fouten. Aan een aantal bemanningen, die nog op de ABC eilanden met vakantie zijn :-), had ik beloofd mijn administratieve boeteweg op te schrijven.
Eigenlijk is het heel eenvoudig. Zeker als je zoals ik eerst Santa Marta aandoet. De marina van Santa Marta heeft zijn eigen agent die alle administratie op zich neemt. Ze kopiëren de scheepspapieren en je levert je paspoort in. 2 dagen nadien is je paspoort afgestempeld voor een verblijf in Colombia en betaal je 70€ voor een Cruisepermit die 1 jaar geldig is. De agent zelf moet niet betaald worden. Op vraag van de marina komt een man van de douane langs die wat papieren invult, er werden geen controles uitgevoerd aan boord.Inklaren is afgehandeld!
Een dag of 2 voor je vertrekt neem je contact met de agent en die maakt een Zarpe klaar naargelang je bestemming. Ik wou een Zarpe voor Carthagena en hiermee kan je ook de eilanden rond Carthagena bezoeken. Je krijgt een naam van een agent mee, David, waar Marina Santa Marta mee samenwerkt. Bij aankomst in Carthagena tref je de agent via Club Nautico en lever je de Zarpe in en worden de bootpapieren terug gekopieerd. Voila alles is klaar en 2 dagen voor vertrek neem je contact met David of een andere agent indien gewenst en die laat het paspoort afstempelen, maakt een nieuwe Zarpe - met verschillende stops - en je betaald 50€ voor de Zarpe + administratie. En dan kan je vertrekken richting Panama en mag je meerdere weken desnoods de eilandjes voor de Colombiaanse kust bezoeken. Ook in Panama maken ze geen probleem dat de exitdatum meerdere weken oud is. Je kan rustig de Cuna Yala eilanden verkennen en inklaren in Porvenir, Portobello of Colon maakt niet uit. Dus eigenlijk is het simpel en doet de administratie helemaal niet moeilijk, voorlopig toch nog niet :-)

Santa Marta, Ciudad Perdida

onze trotse Wiwa gids Lorenzo, hun Indio naam zeggen ze niet   

Een van de redenen dat ik Santa Marta koos om aan te lopen was dat het van hieruit ideaal is om de tocht naar de Ciudad Perdida, de verloren stad, te ondernemen. Ik boekte mijn tocht bij het Wiwa Tours kantoor dat door Wiwa Indianen gerund wordt. Dan wordt je door Wiwa gidsen begeleid. Het is wel handig als je een beetje Spaans spreekt want Indio's spreken geen andere talen. Ik koos voor de 4 dagen tocht. De prijs is gelijk of je 4, 5 of voor de 6 dagen kiest. De prijs = 700.000 peso of te 235€. Eigenlijk weinig geld want al het eten en het water om je drinkfles te vullen zit in de prijs. Je slaapt in hangmatten, sommige stopplaatsen zijn ook van stapelbedden voorzien, maar niet alle. Het eten is lekker en ruim voldoende. Nu en dan kom je nog een 'tienda' (winkeltje) tegen waar je isotone drankjes kan bij kopen soms geen overbodige luxe!

een  slaapplaats met hangmatten, zijn geen Indio pueblo's

Rond 8u45 moet je in het kantoortje Wiwa Tours in Santa Marta zijn. Dan wordt je tot het eerste dorpje Machita met de 4x4 vervoerd, al een stukje de Sierra Nevada in. Van dan af gaat het met de benenwagen. De tocht tot de Ciudad Perdida = ongeveer 24km. De eerste dag moest onze groep slechts 7.5 km doen. Maar al snel komt er een heel steile beklimming van een uur. De hitte en vooral de vochtigheid maakt dat je zweet als een rund. Het loopt letterlijk van je lichaam af. Veel drinken is dan ook de boodschap. Iedere 2 uur ongeveer is er een stop waar fruit bedeeld wordt. Watermeloen, ananas en appelsientjes gaan er vlot in bij de meesten. Wat verder dan halfweg ligt er al een eerste 'piscine' in een snel stromend riviertje waar je een verfrissend bad kan nemen. Het doet wonderen aan de fel gesolliciteerde spieren. In de eerste 2 'piscine's' zitten er kleine visjes die aan je komen knibbelen, een gratis peeling. De vrouwen vonden dat fantastisch.

Na nog een 2 tal stopbeurten kwamen wij in het eerste slaapkamp aan. Ook hier konden wij in een piscine met kleine waterval genieten van een gratis peeling. Deugd deed het in ieder geval. Een koppel uit Puerto Rico, die hier een extra dag verbleven, verwittigde ons voor de 2 dag die niet hard was maar heel hard. Tegen het donker aan worden er lekkere maaltijden klaargemaakt. Al het personeel van de keukens & en slaapplaatsverzorging waren Colombianen, geen Indio's. De Indio's kwamen alleen in de keuken om er eten te halen :-) Het vervoer van alle eten en drinken gebeurt met een soort kruising tussen een paard en een ezel, geen steenezel zoals ik. Dat zijn wel de Indio's die dat doen. Zo was er op de steile paden regelmatig een jong meisje in de weer met haar 2 bepakte mulo's. Ze was 10 jaar oud, zoals de gids mij toevertrouwde. Zij was hier al ongelofelijk bedreven in. En waren de mulo's niet beladen dan zat ze heel fier in haar zadel de vrij grote mulo te mennen.

de mulo's voorzien de groepen van eten en drinken

Over de steile padden, paden met rotsblokken en boomwortels extra bemoeilijkt. Het was heerlijk om haar tegen te komen en haar bezig te zien. In haar ogen las je, dit is mijn land - dit is mijn terrein, maar wees welkom voor een bezoek. Vrij kort na het donker zoekt iedereen al snel zijn hangmat op. Cerveza's bleven in de frigo's zitten, isotone dranken lagen beter in de markt. De verwittiging voor de 2de dag spookte rond de tafels.

Van als het licht wordt lopen de gidsen tussen de hangmatten en manen je aan om vroeg te ontbijten, beter zo vroeg mogelijk beginnen aan de zware dag. Direct krijg je een tas Colombiaanse koffie in de hand gedrukt, ontbijt met roerei, brood en fruit. Tegen 7uur is iedereen gepakt en gezakt, de 2 benige mulo's trekken de steile paden op. Telkens ongeveer etappe's van 2 uur. 15km staat op ons programma vandaag. Het fruit op de tussenstops verdwijnt in een recordtijd, hier geen schaamstukjes die volgens de ongeschreven etiquette moet blijven liggen. Halfweg is er terug een piscine die voor afkoeling zorgt en een stevig middagmaal. Er wordt een wat langere pauze genomen om de felle middagzon wat te ontlopen. Dan terug 2 lange stukken veelal bergop, meestal steil. Op een vlakker stuk mogen even door een dorp van de Cogy stam trekken. Lemen hutten en paden van aangestampte aarde, maar overal is het proper. Ik heb dat al anders meegemaakt in Suriname bv. In de omliggende moestuinen staan struiken met rode besjes. Ahh niet om te eten, het zijn de blaadjes die interessant zijn.

struikjes met de rode bessen zijn coca planten

Coca struiken, de blaadjes worden geroosterd voor gebruik. Alleen vrouwen mogen de blaadjes oogsten anders werkt het niet. De Indio's hebben altijd een geweven zak bij, cocablaadjes zitten er altijd in.
Kinderen, een beetje schuchter, komen naar de rood aangelopen bezoekers kijken. We mogen foto's nemen geen probleem. Ze giechelen als ze zichzelf zien op mijn tablet, pocahontas pretoogjes. Het is een fier volk die je onbevreesd in de lens aanstaren maar niet hoogmoedig.
Het is een verademing om de laatste stop te vinden ongeveer 1 km voor de verloren stad. Terug een koele snel stromende rivier die de oververhitte lichamen en de verkrampte spieren weldadig ontspant. Terug wordt er weinig bier gedronken want zo ver in de Sierra Nevada wordt er geen ijs aangevoerd, en lauw bier trekt niemand, bijna niemand. Onze 3 Engelsen echter laten het niet aan hun hart komen, tenslotte zijn ze dat gewoon om lauw slecht bier te drinken. Ook hier verdwijnen de meeste snel in hun hangmat na een stevige maaltijd. 's Morgenvroeg vertrekken we in het donker om de opkomende zon te begroeten in de Ciudad Perdida.

1200 glibberige treden brengen ons naar de Ciudad Perdida

Eerst moeten nog 1200 trappen overwonnen worden. In de schermer, de zoveelste maal van onze adem beroofd, duiken de eerste contouren van de stad op. Dan rijst de zon snel vanachter de 3000m hoge omringende bergkam op. Even vallen de gesprekken stil, de zon schildert de stad terug in het machtige groene tropisch regenwoud en legt subtiele accenten met haar schaduwspel. De stad ontwaakt net als wij. Er wordt in de rugzakken gegrabbeld want ook de muggen zijn voltallig naar hier gekomen, spray's sprietsen spuitend in alle richtingen psss pssss. Overal nog kletsen op ontblote lichaamsdelen. De muggen eisen hun ontbijt op. Ondertussen doen de gidsen hun uitlegjes, dan zwermen wij net als de muggen over de stad uit. Er staan een aantal hutten momenteel bewoond door de familie van de sjamaan van de Corgy. 1 maal per jaar, naargelang de stand van de zon, sluit de stad 3 weken voor de toeristen. Dan komen de stammen hier te samen voor overleg, ceremonieel en feest. Wat er dan allemaal juist gebeurt kan je de gidsen niet ontfutselen, ook niet of ze dan nog goud dragen. Begrijpelijk want para-militairen huizen nog altijd in de Sierra. In de stad vind je verschillende groepjes Colombiaanse soldaten discreet opgesteld. De toeristen beschermen is hun opdracht, toeristische industrie staat op de 2 plaats qua landinkomsten.

Ook hier nieuwsgierige kinderen, 1 hand tegen hun veilige hut. High fives brengt de groep tezamen, ja we deden het. Bezwete lichamen knuffelen zonder smetvrees. Na een 2 tal uur wordt het tijd om de terugtocht aan te vatten. Vandaag slecht 1 struise klimpartij de rest is slechts dalen. De groep rekt wat langer uit, bij de tussenstops arriveren de laatsten 10min na de gids, ieder daalt op zijn eigen tempo. Dalen is bij sommigen pijnlijker voor de dijspieren. Na  10 tal km hebben wij onze slaapplaats bereikt, even verpozen in de rivier verwijderd het rood van de aangezichten. Het bier heeft meer aantrek blijkbaar. Je kan de finish bijna ruiken net als de rugzakken waar natte t-shirts en sokken bijna beginnen gisten.

nieuwsgierige Indigo kinderen in de verloren stad

De laatste dag gaat het snel, bijna alles naar beneden, iets na de middag komen we in het vertrekdorp aan. De laatste maaltijd wordt opgediend. Hier vloeien gekoelde serveza's rijkelijker. Onze groep bestond uit 14 personen, Duitsers - Zwitsers - Fransen - Engelsen en een oude Belg :-) We hadden een goede groep. Dit is weer een onvergetelijke tocht. Een tocht waar ik leerde dat er nog 30.000 Indianen leven in 4 verschillende stammen in deze mooie Sierra Nevada op hun al oude manier, in respect met mens, dier en vooral met de omliggende weelderige natuur, de moeder van alles.

overzicht van de 4 stammen van de Sierra Nevada

snel stromend riviertje, hier was het steenhoppen

regelmatig schoenen uit om door een riviertje te waden

het meisje met de hoed mende de mulo's, een zoetigheidje was te verleidelijk

overweldigende natuur

even mochten we een Corgy pueblo bezoeken

of ik wat lekkers bij had

Santa Marta, tussen de Colombianen

het oude center van Santa Marta   

Veel zeilers liggen hier niet in de marina van Santa Marta.
De meeste trekken ineens door naar Carthagena. Het liggeld zal hier ook wel een rol in spelen waarschijnlijk. Maar dit valt beter uit dan verwacht.Voor ik uit Bonaire vertrok had ik de prijzen van het liggeld opgevraagd van deze IGY marina. Volgens de opgestuurde prijslijst zou ik 250€/week moeten betalen. Echter wou ik Santa Marta zeker aan doen aangezien het van hieruit het gemakkelijkste is om de tocht naar de Ciudad Perdida te ondernemen, die hoog op mijn te doen lijstje stond. Bij aankomst werd ik opgevangen door 2 marinero's, als solo-zeiler is dit wel een plus. Toen ik ging betalen kreeg ik al direct een meevaller. Ik zou een 2 a 3 weken blijven hier en kreeg ik prompt 30% korting op het liggeld.

gezellige terrasjes

De Colombiaanse papierwinkel werd volledig door een aanwezige marina agent ter hand genomen en 2 dagen later was mijn paspoort afgestempeld en kreeg ik een cruisepermit voor 1 jaar. De cruisepermit koste 200.000 peso of te 71€. Dan kreeg ik een 2de meevaller, normaal betaal je een agent rond de 120€ om de papieren in orde te maken, de marina deed dit gratis top! Vandaag ging ik mijn 3de week betalen en weer een meevaller, ik kreeg 35% korting en water en elektriciteit zijn nu ook gratis? Per week betaal ik nu 155€ en wifi is ook in de prijs inbegrepen. Als ik zo alles begin op te tellen dan mag ik gerust over een meevaller spreken, maar dat had ik hiervoor al een paar maal gezegt denk ik :-).
Santa Marta zelf is een plezante stad om in rond te kuieren. Het is een bijna pure Colombianen stad, weinig toeristisch dus. Het heeft nochtans ook een oud center. Santa Marta is de oudste stad van het Zuid Amerikaanse continent. Echter veel minder bekent dan Carthagena maar dat trekt mij juist aan, gewoon leven tussen de Colombianen.

ook hier hebben de Spanjolen een kathedraal neergepoot natuurlijk

Het is leuk om 's morgen door de stad te kuieren en aan de stalletjes je ontbijt samenstellen, ga je later kan je er een brunch van maken ook. De prijzen zijn na het dure Bonaire echt verrassend. Ik begin meestal met een beker gekoeld vers fruitsap = 0.6€, dan een beker fruit ook 0.6€, een gepelde rijpe mango ook 0.6€, een grote beker Zarzuela (met inktvis en garnaaltjes) 1.7€ of soms patelles (of zoiets) 0.5€ dit is rijst met kip in een bananenblad gewikkeld. Je vind hier ook heel betaalbare menutjes. Een dagschotel begint vanaf 1.7€. Specialiteiten hoef je hier niet te zoeken. Het eten is best lekker en ze vullen het bord behoorlijk vol maar een Colombiaanse specialiteit heb ik tot nu toe nog niet gevonden.

vissersdorpje Taganga

Het openbaar vervoer is goed georganiseerd en spot goedkoop. Ik nam de bus naar Taganga, een naburig vissersdorpje, en dat kostte 0.5€ voor een rit van 12km. Officiële bushaltes zijn er niet veel, maar daar waar je staat en je je arm de hoogte insteekt wordt een bushalte. Een uurrooster is er al evenmin, maar om de paar minuten passeerd er wel een bus die je naar je bestemming wil brengen. De veiligheid ziet er goed uit. Veel politie in de straten en op strategische plaatsen ook nog het leger. Ik voel mij hier veilig en mijn buikje wordt voor weinig centjes goed gevuld. Meer kan een oude zeeschuimer niet verwachten eigenlijk.

hieronder het straatdweilbuffet :

30cm worst op de bbq = 0.6€ 

grote pot Zazuela met inktvis & garnaaltjes = 1.7€

ijsgekoelde smoothy van vers fruit naar keuze = 1.5€

rijpe mango = 0.6€

patelles,  rijst & kip in een bananenblad = 0.5€

Colombia, Santa Marta

een uurtje vissen en een Bonito beloning

Bijna 2 maand lag ik aan de meerboeien voor Kralendijk. Zalige tijd, aangezien er voor mij voldoende te doen was die ganse tijd. Duiken & snorkelen in die prachtige heldere Caraïbische zee hield me meer dan bezig. De laatste 3 weken echter was ik al het uitkijken naar de volgende tocht. Colombia, origineel stond dat niet op mijn planning. Je hoort er echter zo veel positiefs over, dus veranderde ik mijn planning. Het weer echter was een tijdje de spelbreker. Mei ... juni zat er een stevig windveld over de westelijke Caraïben. Zeker de kapen rond Colombia werden rijkelijk van sterke wind voorzien. Dagelijks blies het daar 35 tot 40 kn met extra windvlagen, dus geen optie om daar wat te gaan spelevaren. Onder andere via de windguru Chris Parker hoorde ik dat er half juli een verbetering in het weersysteem zou volgen, wat ook gebeurde. Toch was de planning voor deze tocht, alhoewel die slechts een 400mijl was, niet makkelijk. Het bleek dat ik de kapen moest passeren rond de middag. Dan waren de valwinden die uit het hoge Sierra Nevada gebergte naar beneden raasden op zijn minst. Vorige week kondigde zich dan eindelijk de lang verwachtte mildering aan.  Ik moest laat in de namiddag vertrekken om op het juiste ogenblik de kapen te passeren. 2 reven in het grootzeil en rond 18u gingen de touwen los. Onder Aruba kreeg ik een uurtje of 3 flinke stroom mee. Ik moest wel heel actief varen om de planning te volgen. De vooruitzichten duiden op bijna constante 20kn wind en dus rekende ik op een 6kn snelheid te maken, echter hier en daar kreeg ik windluwe plaatsen. Die verloren tijd moest ingehaald worden, dus regelmatig ontreven, gijpen ..... Het lukte mij om de eerste kaap rond de middag te ronden, Cabo de Vela. Ook deze kaap deed zijn naam alle eer aan en gaf wat wind extra, maar zeker niet teveel. Hat is echter de zich snel opbouwende warrige zee die het wat oncomfortabel maakt. Voor de zekerheid plaatste ik het kajuitschot in zijn sponning. Ik wilde vooral geen zoute zee zien binnenspoelen. Ik zag verschillende krullers achter de boot maar geen daarvan wipte even binnen om een goede dag te zeggen. Met 2 reven in het grootzeil kon ik goede snelheid houden voor een goede bestuurbaarheid. 25kn met wat vlaagjes meer kreeg ik niet te verwerken, prima. Het 100mijl lange stuk tussen de 2 kapen was zalig, een mooi continu wind van begin 20kn liet me toe mooi op planning te blijven. Juist middag uur kwam ik aan de kaap voor Santa Marta aan. Dit was toch een ander kaliber.  Ook hier echter is het de warrige zee die het wat oncomfotabel maakt. 30kn met wat vlaagjes ook dit was zeer goed te doen, ook hier kregen we geen noemenswaardig water in de kuip. Het was toch een spannend stukje.

Ik had een berichtje naar de marina gestuurd met mijn vermoedelijke aankomst. Alles was blijkbaar in gereedheid gebracht. Na mij oproep werd ik met een dinghy tot mijn aanmeerplaats begeleid door 2 marinero's. Prima service, het mag ook wel want dit is geen goedkope haven. Deze maakt deel uit van het IGY consortium, Engels = duur dus. Kreeg toch na wat praten een mooi korting, ik betaal hier nu 190€/ week, eigenlijk dezelfde prijs die ik op verschillende Canarische eilanden betaalde. Echter het leven is hier zeer goedkoop ivm Bonaire waar het leven heel duur is. Mijn eerste kennismaking met Santa Marta is top. In het oude center staan overal verkoopstalletjes waar gekoeld sap & fruit, koffie uit grote thermossen, cakejes en koek voor zoetebekken ... Een groot glas versgeperste appelsiensap = 0.6€, een gepelde mango voor uit het vuistje ook 0.6€ ...... Ja kan hier een prima 'walking street dinner' organiseren voor 1.5€.
Wat ik wel als nadeel ondervind is dat 's avonds hier nogal luide muziek gespeeld wordt uit een hier recht tegenover liggen discotent. 

Bonaire, Kralendijk

Kralendijk   

Een maand reeds dobber ik aan een meerboei boven duikstek 32 voor Kralendijk. De tijd vliegt als het goed gaat. Onze drijvende buurt met een gemengd internationaal gezelschap is levendig. Regelmatig stopt een dinghy bij een buurboot voor een babbel of voor een gezamenlijke duik. Het overgrote deel zijn Nederlandse boten dus de taal vormt geen barrières. Velen gaan hier of op Caracao  het orkaan seizoen doorbrengen. Ik vermaak mij best in deze buurt.
Bonaire zelf kan je niet omschrijven als een mooi eiland, toch niet in mijn aanvoelen. Het is een laag droog dor eiland met een beperkte natuur. Hier vind je niet het overweldigende groen zoals op veel door mij bezochte eilanden in de Caraïbische boog. Geen bananenplantages, geen verloren mangobomen waar een eenzame stapper al dan niet gratis zijn caloriepijl kan bijtanken. Ik huurde een scooter en toerde hier een dagje rond. Zelfs op de scooter is het in het binnenland heet, geen groene boomkruinen die de enthousiaste zon de opwarming van de aarde belemmeren. Het oosten van het eiland wordt gedomineerd door industriële zoutwinning uit de roze zoutpannen. Bepaalde aanpalende mangroves kleuren nog rozer door elegante flamingo's vissend naar de garnaaltjes die hun veren zo mooi kleuren.

enkel de cowboys ontbreken

Als je de draai neemt naar de west veranderd het decor. Op de noordzijde beukt de Caraïbische zee constant in op de stranden van grof koraal. Overal staan 'kunstwerken' van aangespoeld verweerd hout. In menige boetiekjes vind je dit juttersmateriaal, al of niet artisanaal bewerkt, dat weer achter de horizon verdwijnt aan boord van de luxe cruiseschepen. Geen goede rustplaats voor hout op drift. Als je het voorwiel richting binnenland richt dool je tussen dorre karig begroeide struiken en uitgestrekte cactusvelden. Geen goede plaats voor natuurliefhebbers die graag eens bomen knuffelen, alle vegetatie is goed voorzien van doornen en prikkers van degelijke kwaliteit. Mijn poging om wat dichter bij een groepje papegaaien te komen werd snel doorprikt, op afstand zijn die echter ook mooi :-) De schoonheid van Bonaire is echter te vinden onder water. Waarschijnlijk de mooiste duikstek in het Caraïbisch gebied. De overheid doet dan ook heel erg zijn best om de natuur te conserveren en zelfs te verbeteren. Verschillende organisaties zijn actief om koraal bij te kweken, de groene schildpad kolonie te beschermen enz. Zo kon ik een aantal dagen geleden meedoen aan een opkuis dag. In Lac Bay waar de groene schildpadden hun eieren komen leggen wordt ook veel gevist.

pelikanen, grappige vogels een vliegend schepnet

Veel vislijnen worden door het scherp koraal afgesneden en blijven op de bodem en tussen het koraal hangen. Nogal wat schildpadden raken hierin verstrikt of krijgen een haak in hun bek. Dus zocht de Sea Turtle Conservation Bonaire vrijwilligers om deze lijnen te verwijderen. We waren met een 8 tal duiksteams en een aantal snorkellaars. Ongelofelijk hoeveel visdraad met bijbehorende haken er 'geoogst' werd. Het was echter een leerrijke en interessante dag met een groep enthousiaste mensen, leuk.
Het is wel een heel duur eiland. Alles wordt hier betaald met dollars. Ik begrijp niet goed hoe de armere bevolking hier aan eten geraakt. Alles is veel duurder dan bij ons. Gelukkig had ik in St Martin voldoende wijn ingeslagen, dat is hier bijna onbetaalbaar??? Het eiland heeft geen industrie buiten de zoutproductie dus toerisme is de hoofd inkomstenbron. En die bron zal blijven stromen tot zolang ze het duikparadijs in stand houden en de zon gratis onze huid verkleurd.

Bonaire

Karels bar

Al een weekje lig ik aan een meerboei in Bonaire. De overtocht van St Martin naar hier was mooi. Had een goed weervenster afgewacht en stelde vast dat de gribfiles er terug heel dicht bij waren. Waar ik mij wel een beetje is verslikte en mijn geschatte aankomsttijd verkeerd berekende was een band van 100mijl tegenstroom ??? Blijkbaar moet er een neer tussen de Caraïbische eilanden en Bonaire zitten. Heb die nu nog proberen opsporen en reconstrueren maar vond nergens deze gegevens, raar. Mijn lady zette er goed de sokken in en we legden de 485 mijl af in iets meer dan 3.5 dagen. Maar door de tegenstroom kwamen rond middernacht aan de zuid-oostpunt van Bonaire. Nu loop ik in principe geen havens aan tijdens de nacht maar hier is het eigenlijk een open baai. Dit leek mij een haalbare kaart. Ook ligt de ankerplaats voor Kralendijk en ik vermoedde dat de stadsverlichting wel de meerboeien voldoende zou verlichten, wat zo ook bleek te zijn. Zonder problemen vond ik een vrije meerboei en tegen 2uur lag ik tevreden in mijn groot bed, na natuurlijk toch getoost te hebben op weerom een mooie overtocht. Op het eind van de eerste dag ving ik nog 2 grote barracuda's maar ik had die dicht bij Saba gevangen. Daarom vond ik het risico te groot om deze op te eten. Rond de eilanden komt ciguatera (visvergiftiging) veelvuldig voor, en een vergiftiging onderweg daar keek ik zeker niet naar uit, dus overboord.

voila tijdens het duiken wat plastiekafval verzamelen!

De volgende dag, zondag, slaagde ik er niet in om in te klaren. Men verzekerde mij nochtans dat er altijd iemand van de douane aanwezig was .. of moest zijn. Maar ook hier geldt het gebod waarschijnlijk en de 7 dag douaneerde hij niet. Geen nood maandag is ook voor mij goed, wat ook zeer vlot verliep. Bonaire is een totaal ander eiland dan de reeks die ik bezocht had. Het is laag, dor .. droog. Het heeft natuurlijk geen hoge berg om de passaatwolken te vangen en hun regen af te snoepen. Het eiland wordt wel heel goed onderhouden en mens stelt alles in het werk om de natuur te bouden en zelfs continu te verbeteren. Toerisme is dan ook de belangrijkste inkomstenbron, voornamelijk het duiktoerisme. Het eiland bezit niet zoveel mooi goudkleurige zandstranden, de schoonheid zit echter onderwater. Ik lig met de lady aan duikstek 32 "Something Special". Ik hoef mij maar van mijn ladder te laten zakken om van de ware schoonheid van Bonaire ten volle te kunnen genieten. Ook snorkelend zie je al veel moois, tussen de betonblokken van de meerboeien zit prachtig klein leven verscholen. Onder de lady hangt continu een schooltje van 50 tal sergeant majoors, met nog een paar zenuwachtige doktersvissen. Als je die doktersvissen gade slaat dan herken je het figuutje Dora uit de film 'Nemo' heel goed. 200m voorbij mijn ligplaats is een vulstation voor mijn duikfles, tja wat wil een mens nog meer. Na mooie en soms zware wandeltochten is het nu tijd voor snorkelen en duiken. Verandering van spijs doet eten.