Cuba, Cayo Largo

Cayo Largo is volledig rond toerisme opgebouwd. Er wonen op aparte eilanden 2000 Cubanen die allen in de resorts werken. Een 5 tal resorts zijn gebouwd langs het kilometers lange witte koraalstrand. Bussen voeren de toeristen aan in de marina waar allerhande watersport activiteiten kunnen beoefend worden. Toch zijn er nog voldoende plaatsen waar de natuur prachtig is, vooral de onderwater wereld. Ook zijn er op een eilandje met een 3m hoge koraalwand tal van leguanen. Als je er aankomt steken de leguanen nieuwsgierig hun hoofd uit de gegraven nesten. Regelmatig krijgen ze lekkers van bezoekende boten.
Op de ankerplaats trof ik niet alleen de bemanning van de Rafiki maar ook de Franse bemanning van 'Le Rebelle' die ik vorig jaar in Colombia ontmoete. Het zijn 2 verwoede speervissers. Regelmatig vond ik dan ook een vers geschoten visje in de kuip. De rookoven van de Rafiki draaide in overuren om de visfilets te roken. Er werd ook een degustatie georganiseerd van een conch schotel. Eigenlijk zijn deze hier beschermd. Je vind ze ook niet op de menukaarten van de restaurants. Ook de langoest staat op de verbodenlijst, maar ja dat Spaans is soms zo moeilijk te begrijpen :-) Het water is wel al merkelijk frisser dan in de San Blas. Als je langere tijd gaat snorkelen he je een shorty nodig, ik dan toch. Nergens zag ik meer conch en langoesten dan hier. Fidel zorgt voor zijn natuur en de revolutionair eet geen langoest, gelukkig ben ik nooit echt revolutionair geweest .... :-)

Cuba, vechten voor Fidel

Na 3 weken soms geduldig gewacht te hebben op een goed weervenster kwam er een gunstig weervenster aan. De Caraibische passaat is niet zo zoals op de oceaan. Het Zuid Americaanse continent en de noorderlijke eilanden buigen de zo passaat om in ono. Nicaragua, dat ten noorden van Panama ligt, buigt die nog meer om naar bijna puur noord. Laat dit nu juist de richting zijn waar ik naartoe moet. De opdracht is duidelijk : opkruisen en aan de wind tot in Cuba. Mogelijke tussenstops zijn er in Providentia (200mijl) en de Cayman eilanden (600mijl) ten noorden van Colon. Maar mijn doel is rechtstreeks naar Cuba. Zondag 29 feb bleek er een redelijk weervenster te zijn voor een 7 tal dagen. De administratie wordt zo snel mogelijk afgewerkt en doormiddel van 20 dollar kan je de beamte overtuigen om alle handelingen af te wikkelen in Shelterbay marina. Anders kost het je een taxi naar Colon, dollars lossen toch nog problemen op :-).
Op 1 maart gaan de touwtjes los. Bij het buitenkomen begroet ik maar matig de voorspelde noord. Zo gauw ik het ankergebied vrijgezeild heb maak ik een slag naar de oost, de verkeerde richting maar naar meer gunstiger windrichtingen. Na een 3 tal uur zeilen beginnen de zeilen te klapperen ha! nog verder de verkeerde kant uit maar dat geeft hoop. 1uur zeil ik nog verder door om wat dieper in dit windveld te zitten. Een overstag en het kompas meld mij 310gr, nog 45gr te weinig maar naarmate ik hoger kom worden de windrichtingen alleen maar beter. De kompasnaald heef mijn volledige aandacht. Iedere graad bijsturen is van groot belang in de verdere tocht. De eerste 150 mijl gaat het heel erg bonkig. Deze golven worden gevormd door de sterke valwinden uit de Sierra Nevada in Colombia, waar ik vorige jaar uitgebreid kennis mee maakte :-(. De 2de dag namen de golven beetje bij beetje af. De lady begon minder te buizen. Enkel onder de buiskap kon je veilig schuilen, droog blijven. De kompasnaald vorderde in de goede richting.  Ik kon al bijna puur noord sturen. Aan de noordkant van Honduras ligt een uitgestrekt ondiep gevaarlijk gebied waar een 2tal geulen doorlopen. Had slecht een slag van 1 uur nodig om de 2de geul te bereiken, top! Terwijl ik de lady terug op koers legde na een overstag overviel een hevige squall mij in het pikdonker. Ineens uit het zwarte, gutsende regen en een wind die opzwiepte naar 28knopen. Tegen de tijd dat ik de genua gereefd had was de sqaull alweer verdwenen in het duister. Maar ik bruiste de geul in met 16knopen wind en met een lekkere bijna 2knopen stroom mee. 40 mijl bezeild water, wat een luxe. Bij het uitkomen van die geul kom je in warme golfstroom terecht, dwars echter dit keer. Terug boksen dus. Ik stuurde voorlopig nog op Grand Cayman aan, waar ik toch tevreden mee was. Rond middernacht van de 4 dag lag ik dwars van Cayman. Een tussenstop, even op krachten komen met een rustige nachtrust?? Nee, recht zo die gaat. Cuba was het doel, even doorbijten kan geen kwaad. Op 4 dagen legden we 580 mijl af boksend aan de wind, nog slechts 160 mijl te gaan. Maar een Vlaams spreekwoord zegt " het fenijn zit soms in de staart" en dat was hier ook de harde waarheid. Over die nog slechts 160 mijl kruiste ik een 2 volle dagen. De eerste 4 dagen deed ik 140 per dag nu???? De wind shifte continu tussen de Caymans en Cuba. Dit was een echt gevecht, de gribfiles waren niet zo juist in deze straat. De laatste 60 mijl wakkerde de wind tot 18-20knopen aan. Net bezeild gingen de laatste mijlen snel onder de lady door. Bij het aanbreken van een nieuwe dag na 2 dagen en kruisen kreeg ik de kruin van Fidel te zien in een opkomende groettende zon. Het was niet de kruin van Fidel zelf maar van 1 van zijn palmen, bon dia Cuba! Dicht bij het eiland Cayo Largo doekte ik de zeilen op. We gleden met een 18knopen wind de azuurblauwe ondiepe lagune in. Een 20 tal boten lagen er voor anker. Het anker werd voorbereid. De lady zocht een rustige opper voor een welverdiende rust. In het achterveld ging het anker overboord. Yanmartje gaf gewillig een stevige ruk aan de ketting om het anker diep genoeg in het witte koraalzand in te graven. Motor uit ..... "goeimorgen Marc"! Loud van de Rafiki had mij zien aankomen en gaf mij een warme verwelkoming. Hij kwam op zijn strijdros  schuimend aangevaren. Een verwelkoming kan niet beter dan dit. Na een leuk gesprek offreerde ik mezelf nog een glas rode wijn en gaf mijn lady een kus, wat een raspaard. Uit mijn ooghoeken in een opkomende slaaproes zag ik mijn lady mij een knipoog toewerpen ' dat hebben we goed gefikst hey skip'. Ja lady ik deed mijn best maar jij was geweldig. Bijna 800mijl aan de wind bonkend en knotsend, een toch wel stout en moedig plan maar vooral een gelukt plan. Even een zalig slaapje en dan op naar een sigaar van Fidel.

Wachten op een nieuw vaarseizoen

2 maand droog buikje zal haar deugd gedaan hebben

Na een bezoek van 2 maand in België lig ik een week of 3 te wachten op een goed weervenster. Normaal moet vanaf maart dit in een goede plooi vallen. Regelmatig staat er een harde noorder over Cuba, wat mijn volgend doel is, die naar beneden valt vanuit Florida. Eigenlijk onstaan deze in het hoge noorden, en kunnen soms behoorlijk fris zijn daar in Cuba. Maar zachtjes aan worden de noorders wat milder. Mijn lady is er klaar voor en ik ook.
Toen ik in november richting België trok had ik de lady hier in Shelterbay marina droog gezet voor een schilderbeurt. Het 3 weeks bezoek in Carthagena had zijn biologische sporen nagelaten en mijn naarstig krabwerk nadien ook. Bijna alle anti-fouling was weg. Bij het uithalen had ik ook enige speling opgemerkt aan de roerkoning.

gedemonteerd roer met nieuw geplaatste bussen

Nu ik toch naar België ging kon ik alle benodigde onderdelen meebrengen. Yachting Marina in Oostende voorzag mij van de juiste onderdelen en ook nog van een montage tekening en wat nuttige tips bij de demontage. Het had wel wat voeten in de aarde om alleen dat roerblad te demonteren en de nieuwe bussen te plaatsen, maar het lukte zonder veel problemen.
Shelterbay is een heel duur maar je hebt hier in de streek bijna geen keuze. In Linton zijn ze een haven aan het bouwen maar de kraan is nog niet klaar. Panamarina kon mijn boot er niet uithalen wegens te veel diepgang en gewicht. Per maand dat de boot droog stond in de "secure area" rekende ze 600 dollar. En "secure area" moest ik ook met een korrel zout nemen. Toen de lady nog in de kraan hing verwittigde de kraanman mij om de buitenboord motor niet op de hekstoel te laten maar binnen te leggen. De area blijkt dus niet zo "secure" ondanks de fikse prijs. Als de boot naar het "workarea" verplaatst wordt, worden de rekening nog gekker. Je moet 15 dollar/dag betalen, extra, om op je eigen boot te slapen ??? nog nergens zoiets gehoord. Je kon ook natuurlijk in het hotel slapen maar dat kost 100dollar/nacht dan nog zonder ontbijt. Wel Brussel zijn hotels worden ineens heel wat aantrekkelijker.

de lady is er klaar voor

Panama is heel duur. Ja de Amy's zijn hier nog altijd heer en meester, na de inval om Noriëga van de macht te verdrijven zijn ze eigenlijk niet meer weggeweest, ze zijn wel onopvallend aanwezig. De prijzen voor eten en drinken zijn dezelfde als bij ons. Gezonde voeding bijna onvindbaar. In Shelterbay zijn het dan ook overwegend Amerikaanse & Canadese vlaggen die  de hekstoelen sieren. Heel weinig Europeanen, enkel deze die hier even wat komen bunkeren en zich klaarmaken om via het kanaal naar de Pacifiek te trekken.
Nog even kontroleren hoe het met het weer gesteld is, ik wil graag Fidel met een bezoekje vereren. bOmbama komt ook volgende maand naar Cuba, hoogtijd om Cuba te bezoeken voor de massale inval van de obese hunnen van deze tijd. Guantanamo zal voor een andere keer zijn, bOmbama heeft zijn verkiezingsbelofte niet waar kunnen maken, de sluiting van Guantanamo. Begrijp het wel een beetje, waar anders moet het land van de "burgerechten" zijn gevangen martelen, want Abugreib is terug Irakees.

Panama City, Casco Vieja

Ik maak mij klaar om een paar weken op verlof te gaan :-) naar België. Voor de vlieger op stappen wou ik toch nog het oude hart van Panama City bezoeken. Ik ben niet echt een stedenbezoeker laat mij maar in de natuur. 2,5 dag was meer dan voldoende om in Casco Vieja rond te kuieren. Het zou heel mooi kunnen zijn. Ook hier hebben de Spaanse Conquistadores en missionarrisen hun stempel duidelijk gedrukt. Kerken bij de vleet, waarvan er een aantal alleen uit buitenmuren bestaan. Nog veel mooie monumentale gebouwen staan er bouwvallig bij. De gevels worden wel door ijzeren stutten rechtgehouden. Ze begrijpen hier ook dat ze het unieke karakter van dit oude stadsdeel niet verloren mogen laten gaan. Een groot nadeel is het enorm drukke verkeer. Auto's schuiven aan door de smalle straatjes. Hier is de auto nog duidelijk koning. Ik kreeg hier al een voorproefje van toen ik een taxi wou nemen naar Casco Viejo. De eerste taxichauffeur weigerde resoluut met de boodschap veel te druk? Enkel op de wat grotere pleinen vind je gezellige terrasjes. De sfeer is rustig zeker niet te vergelijken met het bruisende Colombia waar er overal muziek is. Hier voel ik mij eerder een toerist. In Colombia wordt je door hun  lachende spontaniteit snel in de massa opgenomen, er is geen plaats voor gènes. Hier is koeler gereserveerder ondanks de tropische temperaturen. Toch genoot ik volop met een suikervrije mojieto van een oude zanger met zijn gedeukte Panamese hoed terwijl de zon dipte in de Stille Zuidzee. Mocht Hemingway nog geleefd hebben begon die zo aan een nieuw boek "De zanger met gedeukte Panamahoed". Zelfs als ik mijn uiterste best doe kom ik niet verder dan een titel. Maar lui verzadigd laat ik mij in de Panamese nacht wegglijden, het was weer een mooie dag. Op naar het winterse België

Panama, Colon

Shelterbay Marina

Sinds een weekje of 3 lig ik in de Shelterbay Marina in Colon. En met het vastleggen van de lady ben ik in een vakantiesfeer gekomen. Daardoor heeft de blog wat achterstand opgelopen. Ik ben bezig met de voorbereiding om volgende week de lady uit het water te halen. De vele mijlen en de aangroei in Carthagena hebben de anti-aangroeiverf zo goed als laten verdwijnen. Eind volgende week ga ik met vakantie :-) naar België voor een paar weken. De activiteiten op de blog zullen nog minder worden.

charters doen nog hun winterslaap

Shelterbay Marina is duur, reken maar Europese prijzen. De droge stalling kost evenveel als in het water liggen. Maar een paar weken drogen zal de romp van de lady deugd doen. Ook mijn activiteiten geraakten in een tropische winterslaap :-). Wandelen is hier gezien de warmte en hoge vochtigheid bijna niet te doen. Ook de weelderige tropische vegetatie laat bijna geen eigen verkenning toe. Het woud is dicht begroeid, je ziet niet waar je je voeten neerzet. Je ziet dan ook met moeite welke beestjes daar allemaal aan jou willen knagen. Je vindt hier dan ook geen onverharde wandelpaden, de vegetatie overwoekerd die meteen. Shelterbay is een oude Amerikaanse legerbasis, Sherman Base. Het lag strategisch aan de ingang van het Panamakanaal.
Na de val van drugspresident Noriëga hebben de Amerikanen de basis verlaten. Overal vind je nog kazerneblokken, opengebroken en leeg geroofd. Op de Presisdent Kennedyweg kan je toch nog mooi wandelen op het enorme terrein. Parkieten en papegaaien soleren in de hoge kruinen begeleid door de monotone bassen van de brulaap. Als overdag ineens alle brulapen beginnen roepen is er regen opkomst. De weervoorspellers hangen hier in de bomen. Gieren draaien  hun concentrische cirkels in de lucht, gelukkig nog niet boven mijn hoofd.

Ritme werd begeleid door de bemanning van de Sylfer & Begerto

Een jong Nederlands stel op de Ritme vroegen mij of ik hun wilde helpen om hun boot door het Panamakanaal te brengen. Een navigatietocht door meer dan 100jaar kanaalgeschiedenis. Je moet met 4 lijnbedieners zijn + een schipper + een loods van het kanaal. Lekkerdruk aan boord. De loods blijft wel niet aan boord slapen. We gingen net toen het donker werd de eerst sluis in, de Gatunsluis. Na het nemen van de 3 sluizen kregen we een boei aangewezen om te overnachten. Je dobbert op  zoet water dus .. ja muggen en andere bijtbeestje. Maar een goede spray kan veel verhelpen. 's Morgens komt een nieuwe loods aan boord en gaat het over het Gatunmeer richting Mirafloressluizen. Overal zijn ze deze oude dame aan het opwaarderen, er komen nieuwe - grotere sluizen - en het kanaal wordt op de smalle stukken verbreed en uitgediept. En ja natuurlijk kom je Belgische baggerboten & cutters tegen die een gesponserde hand toesteken.
Regelmatig wordt de snelheid aangepast opdat je geen grote boten hindert op de smalle stukken, hier heeft het AIS systeem ook zijn waarde. Het water staat laag in het meer. Men maakt zich wat zorgen of er in het droge seizoen geen problemen komen door watergebrek. Het is een super El Ninojaar maar hier duidelijk met een omgekeerd verschijnsel. Hoorde dat ook al op de Caraïbische eilanden waar het met de bananenteelt wat minder goed ging wegens droogte. We moesten de Miraflores sluis in net voor de Nederlandse cruiseboot Veendam, holland boven.

de Veendam van de Holland Americalijn

Wel indrukwekkend wanneer deze gigant tot op 30m van het hek komt aanvaren. De treintjes op de kant houden de boot gecentreerd, voortstuwing levert de Veendam zelf. Een massa mensen hingen over de balustrades om die kleine zeiler op de gevoelige digitale plaat vast te leggen. Ik zal wel in menig fotoboek aanwezig zijn, maar ja ik gun hun dit :-) De thuisblijvers supporterden via de webcams, screenfoto's worden vereeuwigd. Fier zijn schippers Yordi & Amanda na deze mooie geslaagde tocht, hun bemanning al evenzeer die ondertussen van een hapje en biertje genoten. Net voor donker konden we voor Panama City het anker uitbrengen en een toost op het kanaal en voor een verdere veilige tocht.

mijnheer Eifel liet ook hier zijn werken na

Shelterbay Marina is wel goed uitgerust, mag ook wel voor die prijs. Maar de lady staat hier veilig bewaakt, Colon blijft zijn slechte naam alle eer aandoen.
Vooral het zwembad & borrelbad zijn mijn favoriet. Resultaat hiervan en van het chloorhoudende water is een oorontsteking. Zal wel weer overgaan, nu komt de meeste vettigheid uit mijn oor :-). Voor de lady de kant op gaat ben ik alles aan het afwassen zodat er niet teveel voedingsbodem is voor de weltierende schimmels. Het is de vochtigheid die maakt dat deze goed floreren.
Mijn bezoek aan België zal wel een beetje een verandering zijn, van het tropische naar het bijna winterse. 

San Blas, Porvenir - Holandes Cays

hotel op stelten :-)

Porvenir, na een week of 3 in de San Blas vond ik het tijd worden om mij officieel in te klaren. Nu zegt men wel dat de Panamese autoriteiten geen controles doen in het San Blas gebied maar reeds uitgedeelde boetes maken mij toch wat voorzichtig. Temeer ik had nood aan wat verse groenten en fruit. Op de eilanden vind je niet zoveel. Soms varen er groetenbootjes rond maar die was ik spijtig genoeg nog niet tegen gekomen.
Het inklaren verloopt erg vlot. Eerst passeer je de douane en geeft daar 193usd af dan brengt men jou naar de immigratie en geeft daar 100usd af en dan ontvangt men je hartelijk bij het congresso bureau (Cuna administratie) en geeft daar 40usd af. Voila zo simpel is dat :-( Het maakt Panama wel het duurste land om in te klaren tot hiertoe. Alle papieren gelden wel voor 1 jaar, meeste andere landen geven 2 maand zodat je regelmatig een verlenging moet aanvragen.
Op het eiland zelf is er niets te zien of te beleven, het is eigenlijk het vliegveld voor het San Blas gebied. Je vind er ook nog een hotelletje heel summier echter.
Nalunega, een beetje zuidelijker van Porvenir ligt Nalunega.

Nalunega

Geen echt mooi eiland maar er zijn wel een paar 'tienda's' winkeltjes. Hier schaf ik mij een sim-kaartje en wat pre-paid internetkaartjes aan. 1 usd voor het simkaartje + 15 usd voor 1 maand internet, dit valt mee. Niet overal is er op de eilanden een goede internetverbinding. En als het onweert boven het vast land dan vallen de verbindingen regelmatig voor een paar uur uit. Bliksems zijn blijkbaar nogal verlekkerd op die mooi hoge palen. Ik vermoed dat de zendinstallaties preventief uit de lucht halen bij dreigende inslagen.
Holandes Cays, toen er een beetje wind zat in de richting van de Holandes Cays ging ik anker op. Deze groep wordt omschreven als een van de mooiste eilandengroepen. De oost Holandes Cays waren mijn eerste stop. De meest bekende ankerplaats is de 'the swimmingpool'. Er lagen tal van boten geankerd daarom verkoos ik op een wat rustiger plaats nabij Banedup te ankeren. Naast mij lag een Duitse boot met Stephan aan boord. Stephan vaart al 7 jaar in dit gebied rond. Voorbij Colon is hij nog niet geweest. Hij is een fervent onderwaterjager. Op een dag nam hij me mee met zijn snelle dinghy voorbij het buitenrif. Het was goed uitkijken om een voldoende diepe doorgang door het buitenrif te vinden, spannend dat wel. De boot moet voldoende snelheid hebben om door de brekers te komen, dus op het juiste moment volgas! De watertemperatuur is opmerkelijk lager hier dan in de ondiepe lagunes voor de eilanden. Stroming zit er ook maar niet storend. De onderwaterwereld heeft hier veel meer te bieden. De vissen zijn gemiddeld groter. Stephan maakte mij attent op een ongelofelijk grote papegaaivis, die was 70cm groot = geen visserslatijn. Nog nergens zag ik zo een dikke papegaai. Tegen het rif waren er talrijke roofvissen op jacht naar kleinere vissen die door de brekers tegen het rif in de problemen kwamen. Onder ons een verpleegsterhaai, mooie beestjes. Tegen het rif ligt ook nog een vrij groot wrak waarvan enkel de boeg een metertje bovensteekt. Het is wel uitkijken als je dit wil verkennen, de golfslag slaat je heen en weer ook wat dieper in het wrak. Het hek van het wrak is al volledig opgepeuzeld door het rif. Opeens deed Stephan mij teken, die een 50 tal meter verder aan het jagen was, om te komen kijken. Toen ik bij hem kwam wees hij mij op een haai een 10 meter onder ons, dit was geen verpleegsterhaai deze keer maar een rifhaai zoals hij zei. Ik had hier toch wat meer respect voor maar wel lekker spannend.

De dag erna kwam ik nog 2 keer een verpleegsterhaai tegen in de 'swimmingpool'. Hier zag ik ook een 3 tal langousten op uitkijk in de holte van het koraal. Een verdienstelijke poging om er 1 te vangen strandde, letterlijk en figuurlijk. Een jong Nederlands koppel op wereldreis, Jordi & Amanda, hadden evenveel succes. Pffff ik had toch geen zin in 'weer' langoust. Ik had mijn zinnen gezet op een vegetarische pasta :-)  

San Blas - Nargana , Kanlildup

Nargana, handelseiland

Nargana heeft de klassieke Cuna leefwereld verlaten. De vrouwen dragen niet de traditionele kleurrijke kledij maar gewone westerse kledij. Het is eigenlijk een handelsdorp. Bijna alles is er te koop. Ook veel soorten alcoholische dranken zijn er te koop. Op de traditionele eilanden vind je bijna geen alcoholische dranken, een biertje kan nog net. Overal staan er zonnepanelen die de elektronica moeten voeden. Voor de hut staat een paraboolantenne, satelliet tv onder strodaken. Het 'congresso', de overkoepelende Cuna raad voor het ganse gebied, is blijkbaar toch tolerant op gebied van autonomie op de eilanden. Misschien kan Europa hier nog iets leren met zijn ontwakende regio's waar ook een roep is voor meer autonomie.

waarschijnlijk geen toilet wel een LCD scherm

Het is wel een raar zicht, een hut met cocobladerendak waar smartphones en tablet's uitgestald staan. Bijna alle Cuna hebben een telefoon, ook de eenzame visser in zijn door paalworm aangetaste ulu. Draadloze technologie is natuurlijk een uitkomst voor zulke gebieden. De prepaid data kaarten zijn betaalbaar. Een sim-kaart 1 usd, 3Gb internet voor 1 maand 15 usd. Na de aanschaf van zo een simkaartje had ik op alle eilanden internet. Hier op het eiland Nargana staat een enorme zendmast.
Net voor het huis van de 'burgemeester' is er gratis wifi. Niet echt heel snel. Blijkbaar had een recente blikseminslag de elektronica wat ontregeld.
Wat verse groeten en een 'verse' kip, die wat lagen te zwemmen in een koelbox, nam ik mee. Je weet niet of je de juiste prijs betaald, nergens staat er een prijs op. Alles is op gewicht in "livré's" ponden dus. De prijzen zullen wel een toeristische toeslag krijgen. Maar het blijft zeer betaalbaar. En de zwemkip laat je maar een beetje langer braden toch :-)
Maar de keuze voor een moderne leefwereld heeft ook een zeer negatieve kant. Aan de overkant van Nargana liggen vuilniszakken in het mangrove. Westerse wereld = wergwerpwereld als heel confronterend metafoor hier duidelijk gemaakt. Bauhaus waarschuwde in zijn gids om geen vuilnis mee te geven aan jongeren voor een handvol dollars die het snel dumpen in de natuur. Spijtig genoeg is zijn waarschuwing zeer tastbaar.

Kanlildup of Green Island is een heel mooi onbewoond eiland. Het was de eerste ankerplaats waar nog 3 andere boten lagen te genieten in het azuurblauwe. Toen ik aankwam varen met de dinghy lagen er 10 tallen grote zeesterren in de ondiepte voor het koraalstrand. Om te snorkelen is het eiland minder interessant, veel vlak zand vaak begroeit met wieren. Is dan weer goed voor de schildpadden die regelmatig naar lucht kwamen happen.
Maar ik had nog wel wat onderwaterwerk om de lady zeepokken vrij te maken. Iets meer dan 40m² afkrabben met een mes van 10cm breedte duurt wel even. Het water is helder en heerlijk warm geen straf dus. Mijn kuisdrang kreeg echter een knakje toen ik met een Frans koppel zat te praten in een ondiepe laguna voor het eiland. De Franse zeilers verbleven al een jaar in het Cuna gebied. Zo kwam het gesprek op krokodillen. Krokodillen hier tussen de eilanden???? 'Jazeker' ! er lag nog een boot met een Spaanse bemanning en die hadden een klein hondje aan boord. En blijkbaar hadden 2 krokodillen, 2 weken voordat ik er aankwam, zich verlekkerd op dat hondje en kwamen een paar maal kijken. Zin in een 'perro caliente' een hotdog zeker. Maar wordt er dan altijd bijvermeld door de Cuna's ' die krokodillen' doen niks?? hmmm. Tja ik keek voortaan toch wel wat meer rond als ik aan de boot werkte :-)

Op een morgen was er terug een squall om ons wat bezig te houden. Een 200m voor mij lag een catamaran geankerd.  Ik controleerde regelmatig mijn positie en we lagen als een huis. Ik wierp ook regelmatig een oogje op de omringende boten. In de gutsende regen zag ik de schipper in de kuip van de cat verschijnen. Ook hij trotseerde de krachten in puur natuur :-) De catamaran was aan het krabben en kwam zachtjes aan mijn richting uit. De cat was uitgerust met 2 buitenboordmotoren. Die schroeven staken zeer ondiep en ik zag dat de motoren de druk niet genoeg konden compenseren. Beetje bij beetje kwam de cat al zwiepend van links naar rechts dichter. Ik maakte alles startklaar om de cat te ontwijken mocht die nog verder krabben, om hem hoffelijk vrije doorgang te verlenen. Gelukkig was het ergste van de vlaag voorbij en kreeg de schipper de boot meer onder controle. Even een spannend moment toch. 10 min later zocht de schipper een plaats op waar er wat meer vrije ruimte was, ik vond dat een goed idee.

sandollar

Een leuke meevaller was dat ik een sanddollar vond. Ik had mij in Bonaire rot gezocht voor deze schelpjes echter niet gevonden. Hier had een grote zee-egel zich ermee getooid. Dankbaar aanvaardde ik de aangeboden schelpen. Ik tooide de zee-egel met een paar andere schelpen die volgens mij haar veel beter stonden. Dat noemen ze nu in de economie een win win situatie :-) En je ziet je moet niet iemand op zijn prikkelbaar uiterlijk beoordelen.